نمی دونستم کار هم میکنی......

راستی یک سوال بپرسم راستشو به من میگی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

کدوم اخلاقم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ من فقط گفتم شاید به این خاطر هستمکه نمی گی کدوم دانشگاه هستی......شرمنده اگر ناراحتت کردم......

امروز کلی داغونم اعصابم خیلی خورده......

اگه اجازه بدی الان دارم میرم قهوه خونه.......

شب بیام آپ می کنم.....البته بعد از جواب دادن به این کامنت.........

دیگه مجبور نیستی هر جا که می ری
ازم اجازه ی رفتن بگیری
می شه با هر کی که می خوای بجوشی
اصلا هر چی دلت می خواد بپوشی
می شه به هر کی می خوای دل ببندی
یا با غریبه ها بگی ، بخندی
وقتی دیر می کنی یا می ری جایی
دیگه نیستم بهت بگم کجایی
دیگه نیستم بهت بگم کجایی

نرو ، تنهام نذار با درد و غم هام
اگر چه دلخوری از خیلی حرف هام
به قرآنی که از سایش گذشتم
به مرگ هر دو تامون خیلی تنهام
نگو می بینمت یه روز دیگه
آخه احساس من اینو نمی گه
نمی تونم قبول کنم نباشم
تر و خشکت کنه یه مرد دیگه
تر و خشکت کنه یه مرد دیگه

خداحافظ همیشه بهتر از من
همیشه یا که هر جا سرتر از من
تو چشمات بهترین بودم تو دنیا
نمی دیدی اگر چه کمتر از من
خداحافظ که رفتم بی بهونه
از این خونه دلم بدجوری خونه
به جای سر به روی شونه ی من
تو یادم خاطرات تو می مونه
تو یادم خاطرات تو می مونه

اگه کوه طلا واست بیاره
اگه دنیا رو زیر پات بذاره
بازم دستای خالیم ، خوب می دونن
که هیشکی قد من دوست نداره
گلت خشک شد ولی هرگز نمرده
زمان بوی تو رو از خونه برده
دلم خوش بود میای یه شب تو خوابم
ولی چند ماهه که خوابم نبرده
داری می ری ولی پیشت می مونم
واست هیچی نبودم خوب می دونم
ولی من در عوض هر جا که باشم
واست تا آخر عمرم می خونم
واست تا آخر عمرم می خونم

شاید خیلی چیزا می خواستی اما
منم هیچی نداشتم پات بریزم
این قدر بغضم رو پنهون کردم از تو
از اون روزی که تو رفتی ، مریضم
قدیما یادمه می رفتی جایی
همیشه یه خدا حافظ می گفتی
چقدر آسون شدم باهات غریبه
بازم پشت سرم چیزی شنفتی
الان داغی ، نمی فهمی چی می گی
مدیونی اگه یادم نیفتی

(مجید خراطها)

من پذيرفتم که عشق افسانه است  ...    اين دل درد آشنا ديوانه است

 مي روم شايد فراموشت کنم      ...     با فراموشي هم آغوشت کنم

مي روم از رفتن من شاد باش      ...       از عذاب ديدنم آزادباش

 گر چه تو تنها تر از ما مي روي     ...      آرزو دارم ولي عاشق شوي

 آرزو دارم بفهمي درد را          ...          تلخي بر خوردهاي سرد را

بیا که تا نفسی هست یار هم باشیم          به غنچه های محبت بهار هم باشیم 

     آزمودم زندگی دشت غم است         شادیش اندوه و عیشش ماتم است

در میان جمع مردان یا همیشه مرد باش       یا دم از مردی مزن یا یکسره نامرد باش

بمیرم من واسه اون دلشکسته         که چون من خیری از دنیا ندیده

خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتراست      کارم از گریه گذشته به خودم میخندم

با تو ام ای سهراب ای به پاکی چون آب 

یادته گفتی بهم تا شقایق زنده است زندگی باید کرد

نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد

دیگه با چی کسی رو دلخوش کرد

بادته گفتی بهم ، اومدی سراغ من نرم و آهسته بیا

که مبادا ترکی برداره چینی نازک تنهایی تو

اومدم آهسته نرم تر از یك پر قو

خسته از دوری راه خسته و چشم به راه

یادته گفتی بهم عاشقی یعنی دچار

فکر کنم شدم دچار

تو خودت گفتی که تنهاست ماهی

اگر دچار دریا باشه آره تنها باشه یار غمها باشه

یادته گفتی گاه گاهی قفسی می سازم می فروشم به شما

که به آواز شقایق که در آن زندانیست

دل تنهائیتان تازه شود

دیگه حتی اون شقایق که اسیر قفسه ، سهراب

صاحب یک نفسه ،

نیست که تازگی بده این دل تنهایی من

پس کجاست اون قفس شقایقت

منو با خودت ببر به قایقت

راست میگفتی کاش مردم دانه های دلشان پیدا بود

آره کاشکی دلشون شیدا بود

من به دنبال یه چیز بهترینم سهراب

تو خودت گفتی بهم ، بهترین چیز رسیدن به نگاهی است

که از حادثه عشق تر است